એક નાનકડા ગામમાં હંમેશાં સમસ્યાઓ જ દેખાતી. લોકો તૂટેલા રસ્તા, પાણીની અછત અને રોજગારની તકલીફો વિશે ફરિયાદ કરતા. દરેકને ખામીઓ દેખાતી, પણ કોઈ ઉકેલ લાવવાનો પ્રયાસ કરતું ન હતું.
આ ગામમાં અર્જુન નામનો એક શાંત યુવાન રહેતો. તે ન તો સૌથી શક્તિશાળી હતો, ન તો સૌથી ધનવાન. પરંતુ તેની એક ખાસ આદત હતી – તે હંમેશાં ઊંડું વિચારીને જવાબ શોધતો. સમસ્યા સામે તે પૂછતો: “શું કરી શકાય?”
એક સાંજે, ગામના લોકો પાણીની તંગીને લઈને ઝગડતા હતા. અર્જુને સરળ વિચાર આપ્યો: “શા માટે આપણે ચોમાસામાં વરસાદનું પાણી ટાંકીમાં એકઠું ન કરીએ?”
સૌ પ્રથમ લોકો હસી પડ્યા, પણ થોડાએ તેની વાત માની. બીજા વર્ષે આખા ગામને પૂરતું પાણી મળ્યું.
પછી જ્યારે રસ્તાઓ ખરાબ થતા ગયા, ત્યારે અર્જુને દર પરિવાર થોડી રકમ અને મહેનત આપીને રસ્તા સુધારવાનો વિચાર મૂક્યો. થોડા મહિનામાં મુખ્ય રસ્તો તૈયાર થઈ ગયો – કોઈ સરકારની રાહ જોયા વગર, ગામવાસીઓએ પોતે કરી બતાવ્યું.
ધીરે ધીરે અર્જુનનો વિચારવાનો અંદાજ બધાને ગમવા લાગ્યો. ગામ સમજી ગયું કે સારો વિચારક ફક્ત સમસ્યા નથી જોતો, પરંતુ તેમાંથી ઉકેલ શોધે છે.