“સુરતના વરાછા વિસ્તારની એક ગલી… ત્યાં રહેતી હતી એક સામાન્ય સ્ત્રી – હર્ષાબેન.
ઘરનું પરિસ્થિતિ બહુ નબળી હતી. પતિ બીમાર પડ્યા, કમાણી બંધ થઈ ગઈ, બાળકો ભણતા હતા પણ ફી ભરવી મુશ્કેલ બની ગઈ. ચુલો બળે કે નહીં, એ પ્રશ્ન હતો.
એવી ઘડીએ, હર્ષાબેન એક દિવસ મનમાં નક્કી કરે છે – ‘રડવાથી કાંઈ નહીં મળે, કામ કરવું જ પડશે.’
અનેક લોકો પાસે નોકરી માગવા જવાની જગ્યાએ, તેમણે રસ્તાની બાજુએ નાની ચાની ટપરી ખોલી. એક ચુલો, થોડાં ગ્લાસ, ખાંડ–દૂધ અને ચાના પાન.
શરૂઆતમાં લોકોએ મજાક ઉડાવી –
“આજકાલ ચાની ટપરીથી ઘરો ચાલે છે?”
પણ હર્ષાબેન માની ન ગઈ. તેઓ સવારથી સાંજ સુધી મહેનત કરતી. ચા માં ખાસ અદ્રક–એલચીનો સ્વાદ, સ્વચ્છતા, અને સૌથી અગત્યનું – હંમેશાં સ્મિત સાથે સેવા.
ધીમે ધીમે લોકો કહેવા લાગ્યા –
“અરે, હર્ષાબેનની ચા પીધા વગર તો દિવસ અધૂરો લાગે છે.”
ઓટો ચાલકો, મજૂરો, ઑફિસના કર્મચારીઓ, વિદ્યાર્થીઓ – બધાને તેમની ચાની લત લાગી ગઈ.
લોકો ફક્ત ચા માટે જ ન આવતાં, પણ હર્ષાબેન સાથે વાત કરવા, પોતાની થાક ઉતારવા પણ આવતાં.
વર્ષો વીતી ગયા… નાની ટપરી હવે મોટા સ્ટોલમાં ફેરવાઈ ગઈ. સ્ટીલના ગ્લાસો, બેચ–ટેબલ અને રોજ સોંથી વધારે લોકો ત્યાં ચા પીવા આવતા.
હર્ષાબેનના બાળકો આજે ભણતર પૂરું કરીને સારી નોકરીમાં છે.
અને હર્ષાબેન?
તેમના ચહેરા પર આજે પણ એ જ સ્મિત… તેઓ કહે છે –
‘મારે તો ફક્ત ચા વેચવી હતી, પણ ભગવાને એ ચાને અમારા જીવનનો આધાર બનાવી દીધો.’